الأربعاء، 31 ديسمبر 2008

وقل رب ارحمهما كما ربياني صغيراً



وقل رب ارحمهما كما ربياني صغيراً
من عجائب الدماغ أن الله زوده بنظام محكم لاستجابة الأبوين لبكاء الأطفال، وهذه الاستجابة أكبر لدى الأم، وهذا ما أشار إليه الحبيب الأعظم، لنقرأ ونحمد الله تعالى.....
هذا خبر علمي جديد أحببت أن أنقله وأعلق عليه لما فيه من العبرة، وقد ندرك شيئاً من أسرار البر بالأبوين، وبخاصة في زمن كهذا فقد معظم المسلمين الإحساس بالذل أمام الأبوين ونسوا حقهما في الإحسان والدعاء والمودة. فالخبر يقول: "مناطق بالمخ تستجيب لبكاء الأطفال" فقد اكتشف فريق من العلماء أن مخ الأبوين وبخاصة الأم أكثر استجابة لبكاء الأطفال. واستخدم فريق العلماء من جامعة بازل أسلوبا معقداً للمسح لقياس استجابة المخ لبكاء الأطفال وضحكهم.
بكاء الأطفال يثير الأم أكثر من الأب
أظهر أحد أساليب القياس أن بكاء الأطفال الرضع يثير رد فعل لدى الآباء أقوى من أولئك الذين لم يرزقوا بعد بأطفال. كما أظهرت الدراسة أن الأمهات يستجبن بصورة أكبر من الرجال لبكاء الأطفال وضحكهم. وخلص العلماء أثناء بحثهم الأخير الذي نشر في مجلة "طب الأطفال الحيوي" إلى أن بكاء الأطفال يثير نشاط منطقة معينة بمخ الوالدين. وتلعب تلك المنطقة في المخ التي تحمل اسم "أميجدالا" دوراً في إحساس الإنسان بالعواطف المختلفة.
وأثبتت الدراسة أن منطقة "أميجدالا" لدى الرجال والنساء الذين لم يرزقوا بعد بأطفال يزداد نشاطها إلى حد ما استجابة لضحك الأطفال الرضع أكثر من استجابتها لبكائهم. ويؤكد البروفسور إيريش سيفريتز من قسم طب الأطفال بجامعة بازل والذي يقود فريق البحث أن نتائج الدراسة الأخيرة لها مدلول حيوي. فبكاء الأطفال الرضع يعد ذا أهمية أكبر للآباء أكثر منه لمن لم يصبحوا آباء بعد. لذا فإن الآباء يتمتعون بآلية في أمخاخهم تدفعهم لأن يكونوا أكثر حساسية لأطفالهم.
وهذا يعني يساعد على بقاء الطفل على قيد الحياة واستمرار التناسل فيما بعد ونقل جيناته إلى أجيال أخرى، وسؤال يحير العلماء: كيف جاء هذا النظام الرائع في استجابة الآباء لنداء الأبناء؟!
أهمية القشرة الأمامية من الدماغ (الناصية)
وقد خلص البحث إلى نتائج مختلفة عندما ركز على جزء آخر من المخ يسمى القشرة الأمامية. وتعد هذه المنطقة مبهمة إلى حد كبير، إلا أنه يعتقد أنها مسؤولة عن شعور الإنسان بالكثير من الانفعالات. وتشير الدراسة إلى أن تلك المنطقة لدى جميع النساء سواء كان لديهن أطفال أم لا تستجيب لبكاء الأطفال.
وفي المقابل، أفادت الدراسة بأن بكاء الأطفال لم يحرك ساكنا في تلك المنطقة لدى الرجال بصفة عامة سواء الآباء منهم أو غير المتزوجين. ويعتقد الباحثون أن بكاء الأطفال يثير فلتراً خاصاً للضوضاء بالقشرة الأمامية الأمر الذي يدفع النساء إلى التركيز على بكاء الأطفال فقط دون الأصوات المحيطة! وقد يؤدي هذا النشاط إلى إرسال إشارات كهربية إلى أجزاء أخرى من المخ، الأمر الذي يقود بدوره للإحساس بانفعالات شديدة تجاه الأطفال بما فيها الرغبة في إطعامهم أو احتضانهم.

تبين القياسات الدقيقة بواسطة المسح بالرنين المغنطيسي، وجود مراكز في دماغ الأبوين تستجيب لصراخ الأطفال، ويرجح سيفريتز أن استجابة القشرة الأمامية لدى النساء لبكاء الأطفال هو أمر متأصل فيهن، بينما تستجيب منطقة "أميجدالا" لدى الآباء والأمهات بنمو خبرتهم تجاه الأطفال الرضع. وأشار سيفريتز إلى أن الأمر يتطلب مزيداً من الأبحاث والدراسات لمعرفة الصلة التفاعلية بين منطقة "أميجدالا" والقشرة الأمامية. ويأمل الباحثون في أن تقودهم نتائج أبحاثهم إلى سبر أغوار الاتصال الاجتماعي بين البشر ومعرفة أسباب الخلل الاجتماعي الذي يصيب بعض الأشخاص بما في ذلك الانطوائية وعدم ثبات الانفعالات.
اختراع جديد يحاول كشف سر البكاء عند الأطفال
ربما يتمكن جهاز صغير من حل غموض سبب بكاء الأطفال، وتمكين الآباء من معرفة ما إذا كان طفلهم جائعاً أو يرغب في النوم أو متعباً. ويترجم الجهاز وهي في حجم الآلة الحاسبة، بكاء الطفل حتى يعرف والداه ما ألم به. وتراقب إحدى الرقائق في الجهاز مستوى وكيفية ومدة البكاء لتحديد ما إذا كان الطفل يعاني من الضيق أو التعب أو الجوع أو قلة النوم أو عدم الراحة. وخلال ثوان يضيء وجه عليه تعبير يماثل ما يشعر به الطفل حتى يعرف الآباء سبب بكاء طفلهم.
وابتكر الجهاز الجديد "لماذا البكاء" والذي يعمل بالبطاريات، مهندس إلكترونيات إسباني يدعى بدرو موناجاس. وكان موناجاس يحاول معرفة سبب بكاء طفله ألكس. وقضى موناجاس ثلاث سنوات في زيارة حضانات أطفال لتحليل طرق بكاء نحو 100 طفل.

هذا الوجه يظهر أن الطفل يبكي لحاجته للنوم، وبالتالي فإن هذا الطفل يريد أن ينام ولكن يعبر عن ذلك بالبكاء، وكأن للطفل لغة خاصة به، ولكن حروفها هي الصرخات!! أليس هذا من عجائب الخلق؟ من الذي علَّم هذا الطفل أن يصرخ بهذه الطريقة المحددة التي يشترك فيها أطفال العالم، إنه الله القائل: (وَاللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لَا تَعْلَمُونَ شَيْئًا وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ) [النحل: 75].
ويقول هذا الباحث: كان طفلي ألكس دائم البكاء وليلة بعد ليلة من عدم تمكني من النوم جيداً، قررت التوصل لطريقة لمعرفة ما يحاول أن يقوله لي، حتى إذا كانت هذه المحاولة من أجل احتفاظي بتوازني فقط، إن الجهاز الذي يعتقد أن نسبة دقته تصل لـ 98 في المئة، قد يكون نعمة للآباء. سيساعدهم فعلا في فهم سبب بكاء الأطفال والقيام برد فعل يناسبه.
إلا أن الدكتور هارفي ماركوفيتش طبيب الأطفال ورئيس تحرير صحيفة أرشيف أمراض الطفولة، إن الجهاز الجديد لن يقدم معلومات جديدة لا تعرفها بالفعل الأمهات المتمرسات صاحبات الخبرة. إن أي أمّ وبخاصة إذا كان لديها خبرة، يمكنها أن تخبرك أنها قادرة على التفرقة بين البكاء بسبب الجوع أو الألم أو التعب بدقة معقولة. ولكن ما الذي يمكن أن يقدمه جهاز لا يستطيع الآباء تقديمه. إن الجهاز لن يمكنه التفرقة بين البكاء بسبب المغص والبكاء دون سبب واضح والذي يربك الآباء.
والآن لنتوقف مع الحبيب...
لقد أوصى النبي الأعظم صلى الله عليه وسلم بالأم ثلاث مرات وبالأب مرة، وربما نجد في ذلك إشارة إلى أن الجهد الذي تبذله الأم في تربية الأطفال واستجابة دماغها لهم وعطفها عليهم، أكبر من الأب، ولذلك عندما جاءه ذلك الأعرابي وقال يا رسول الله من أحق الناس بحسن صحابتي، قال (أمك... ثم أمك... ثم أمك... ثم أبوك). من الذي علم النبي صلى الله عليه وسلم هذه الحقائق، ولو كان رسول الله يريد الشهرة أو المال أو الجاه، لمال باتجاه الرجال وليس النساء، لأن الزمن الذي بُعث فيه كانت المرأة مضطهدة وليس لها أي حق، فأعطاها أهم حق وهو حسن الصحبة، وهذا هو الإسلام، ويكرم المرأة بعكس الغرب الذي جعل من المرأة وسيلة لكسب المال والدعاية والإعلانات والأزياء والفن والاستمتاع .. هذه هي المرأة بالنسبة لهم، ولكن بالنسبة لنا المرأة هي الأم التي كرَّمها النبي صلى الله عليه وسلم، وهذا يدل على أنه رسول من عند الله.
لقد أوصى النبي ببرّ الوالدين، بل جعل عقوق الوالدين من أكبر الكبائر! فقال لذلك الأعرابي عندما سأله عن الكبائر فقال: (الإشراك بالله ثم عقوق الوالدين...)، انظروا إلى هذا النبي الكريم كيف يضع عقوق الأبوين بعد الشرك بالله مباشرة، وذلك ليدلنا على اهتمام الإسلام بالأبوين، وعندما سئل عن أحب الأعمال إلى الله قال: (الصلاة على وقتها... وبر الوالدين...)، وقد جاءت الاكتشافات الحديثة لتؤكد ذلك، حيث أن مراكز الرحمة والعطف موجودة لدى الأبوين، وغير موجودة لدى الأبناء، ولذلك أوصى الله ببر الوالدين والدعاء لهما.
وتأملوا معي هذا النص الرائع: (وَقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا * وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا) [الإسراء: 23-24].
هذا النص تضمّّن سبعة حقائق (والرقم سبعة له مدلول عظيم في القرآن)، واحدة لله وستة للوالدين!!! لنجزّئ هذا النص كما يلي:
1- (وَقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ): أمر بعبادة الله تعالى.
2- (وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا): أمر بالإحسان للوالدين.
3- (إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ): نهي عن إيذاء الأبوين حتى بكلمة (أفّ).
4- (وَلَا تَنْهَرْهُمَا): نهي عن نهر الأبوين والإساءة لهما بالكلام والفعل.
5- (وَقُلْ لَهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا): أمر بأن نقول لهما قولاً حسناً وكريماً.
6- (وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ): أمر بأن نبرَّ بالوالدين لدرجة التذلل أمامهما!
7- (وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا): أمر بالدعاء للأبوين.
وانظروا إلى العبارة الأخيرة: (وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا)، وكيف تركز على مرحلة الطفولة، حيث يعاني الأبوين كثيراً من أجل سعادة الأطفال، وهذا ما تثبته الأبحاث العلمية يوماً بعد يوم! بالله عليكم: هل يمكن لبشر يصفونه بالإرهاب والتخلف والجهل والتشدد... أن ينطق بمثل هذه العبارات؟؟!
ولنتساءل الآن: ما هي الأشياء التي دفعت النبي للاهتمام بهذه القضية لو لم يكن رسولاً من عند الله؟! وما هي حاجته للخوض في مثل هذه القضايا الاجتماعية الحساسة، في زمن كان القوي يأكل فيه الضعيف، وكان النبي مشغولاً بقضايا أهم من هذه القضية مثل نشر الدعوة وإقناع المشركين بصدق دعوته، ووجود هذه النصوص في القرآن يدل على أنه نبي مرسل من عند الله تعالى.
ـــــــــــــ
بقلم عبد الدائم الكحيل
http://www.kaheel7.com/


References:
http://news.bbc.co.uk/hi/arabic/sci_tech/newsid_3348000/3348035.stm
http://news.bbc.co.uk/hi/arabic/news/newsid_2331000/2331863.stm

الشفاء بالصوم


قام العلماء بدراسة الأثر الشفائي للصوم وخرجوا بنتائج يقينية وهي أن الصوم هو أفضل وسيلة لمعالجة السموم المتراكمة في الخلايا

فالصوم له تأثيرات مدهشة، فهو يعمل على صيانة خلايا الجسم، ويعتبر الصيام أنجع وسيلة للقضاء على مختلف الأمراض والفيروسات والبكتريا، وربما نعجب إذا علمنا أن في دول الغرب مراكز متخصصة تعالج بالصيام فقط!! وتجد في هذه المراكز كثير من الحالات التي استعصت على الطب الحديث، ولكن بمجرد أن مارست الصيام تم الشفاء خلال زمن قياسي! ولذلك أمرنا الله بالصيام فقال: (وَأَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ) [البقرة: 184]>

صورة وآية: أهمية نوم القيلولة



صورة وآية: أهمية نوم القيلولة
النوم معجزة من معجزات الخالق تبارك وتعالى، ولكن لماذا أمرنا الرسول الأعظم صلى الله عليه وسلم أن نأخذ غفوة في النهار؟ وهل هناك حكمة علمية من ذلك؟ .....
أمرنا رسول الله صلى الله عليه وسلم أن نأخذ غفوة خلال النهار فقال: (قيلوا، فإن الشياطين لا تقيل) [رواه الطبراني]، وقد أظهر بحث علمي جديد أن قيلولة الإنسان أثناء العمل تقلل من خطر الإصابة بمشكلات قلبية خطيرة، وربما قاتلة، وقال الباحثون إن قيلولة النهار في المكتب تفيد القلب لأنها تقلل من الإجهاد والاضطراب، حيث يشكل العمل المصدر الرئيسي للإجهاد. وفي بحث آخر يؤكد العلماء أن النوم بالنهار ضروري جداً ليعوض الإنسان ما فاته من نوم الليل، بل إن نوم الليل لا يكفي، وقد يكون ضاراً إذا امتد لفترة طويلة!

لذلك ينصح الأطباء بالاستيقاظ ليلاً والقيام ببعض النشاطات وعدم النوم لفترة طويلة لأن ذلك يضرّ القلب، فتأملوا معي الحكمة النبوية الرائعة من النوم نهاراً. وتأملوا هذه الآية الكريمة التي أخبرتنا عن معجزة النوم بالليل والنهار، يقول تعالى: (وَمِنْ آَيَاتِهِ مَنَامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَابْتِغَاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ) [الروم: 23].

สิ่งมหัศจรรย์จากก้อนเลือด

สิ่งมหัศจรรย์จากก้อนเลือด

ทุกคนรู้ดีว่าเมื่อเวลาถูกมีดบาดหรือแผลเก่าเริ่มมีเลือดไหลออกมาอีกครั้งหนึ่ง ในไม่ช้าเลือดที่ไหลออกมานั้นก็จะหยุด เพราะที่ไหนมีเลือดไหลเลือดก็จะก่อตัวขึ้นเป็นก้อนเพื่อเยียวยารักษาแผลนั้นให้ในเวลาและตรงบริเวณที่ถูกต้อง
นี่อาจเป็นปรากฏการณ์ปกติสำหรับพวกเรา แต่นักเคมีชีววิทยาได้แสดงให้เราเห็นจากการศึกษาค้นคว้าว่าปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นจากระบบที่ทำงานอย่างสลับซับซ้อนและในระบบนี้หากขาดองค์ประกอบอย่างหนึ่งอย่างใดหรือองค์ประกอบใดได้รับความเสียหาย มันก็จะทำให้กระบวนการของระบบนี้ไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด
เลือดจะแข็งตัวเป็นก้อนในเวลาที่พอเหมาะพอดีและเมื่อสถานการณ์เข้าสู่ภาวะปกติแล้วก้อนเลือดก็จะละลายไประบบนี้ทำงานอย่างไม่ผิดพลาดแม้แต่ในเรื่องรายละเอียดเล็กน้อยที่สุด
ถ้าหากว่าเลือดไหล ก้อนเลือดก็จะก่อตัวขึ้นทันทีเพื่อป้องสิ่งมีชีวิตมิให้ตาย ยิ่งไปกว่านั้นก้อนเลือดจากปกปิดบาดแผลทั้งหมดและที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือมันจะจับตัวเป็นก้อนอยู่เหนือและจะยังคงอยู่ด้านบนของบาดแผลเท่านั้น มิเช่นนั้นแล้วเลือดทั้งหมดของสิ่งมีชีวิตก็จะแข็งตัวและทำให้สิ่งมีชีวิตนั้นตายได้ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเลือดจะต้องก่อตัวในเวลาที่พอเหมาะพอดีตรงที่ที่ถูกต้อง
ส่วนที่เล็กที่สุดของไขกระดูกคือเกล็ดเลือดหรือธร็อมโบไซต์ (Thrombocytes)นั้นเป็นสิ่งสำคัญมาก เซลเหล่านี้เป็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังการแข็งตัวของเลือด โปรตีนอย่างหนึ่งซึ่งถูกเรียกว่าฟอนวิลเลแบรนดร์จะเป็นตัวตรวจสอบให้แน่ใจว่าในกระแสโลหิตที่ไหลเวียนอย่างต่อเนื่องนั้น เกล็ดเลือดเหล่านี้จะไม่หายไปตรงที่ได้รับการบาดเจ็บ เกล็ดเลือดที่ไปกระจุกตัวอยู่ตรงบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บนั้นจะปล่อยสารอย่างหนึ่งที่จะทำให้เกล็ดเลือดอื่นๆมารวมตัวในที่เดียวกันและในที่สุด เซลเหล่านี้จะขึ้นมาบนแผลที่เปิดอยู่ หลังจากนั้นมันก็จะตายหลังจากที่ได้ทำหน้าที่ของมันในการขึ้นมาอยู่ที่แผลแล้ว การเสียสละชีวิตของมันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของระบบการแข็งตัวของเลือด
ธร็อมบินเป็นโปรตีนอีกตัวหนึ่งที่ทำให้เกิดการแข็งตัวของเลือดง่ายขึ้น สารนี้จะถูกสร้างขึ้นเฉพาะตรงที่มีบาดแผล การสร้างโปรตีนนี้จะต้องไม่มากหรือน้อยไปกว่าที่จำเป็นและจะต้องเริ่มต้นและหยุดในเวลาที่ถูกต้องด้วย มีตัวเคมีมากกว่ายี่สิบชนิดที่ถูกเรียกว่าเอ็นไซม์ซึ่งมีบทบาทอย่างสำคัญในการสร้างธร็อมบิน เอ็นไซม์เหล่านี้สามารถเริ่มต้นสร้างมันขึ้นมาใหม่และหยุดมันได้อีก กระบวนการนี้มีความละเอียดอ่อนมากจนธร็อมบินจะก่อตัวขึ้นก็ต่อเมื่อมีแผลที่แท้จริงเกิดขึ้นแก่เนื้อเยื่อเท่านั้น
ทันทีที่เอ็นไซม์ทำให้เลือดแข็งตัวเกิดขึ้นมาถึงระดับที่น่าพอใจในร่างกายแล้ว ไฟบริโนเจนที่ประกอบด้วยโปรตีนก็จะก่อตัวขึ้น ในชั่วระยะเวลาสั้นๆก็จะมีเส้นใยเกิดขึ้นตรงบริเวณที่มีเลือดไหลออกมา ขณะเดียวกันเกล็ดก็ยังคงเข้ามาสะสมที่บริเวณบาดแผลอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่ถูกเรียกว่าก้อนเลือดนั้นก็คือตัวอุดที่เกิดขึ้นจากการสะสมของเกล็ดเลือดนี่เอง เมื่อบาดแผลได้รับการเยียวยารักษาแล้ว ก้อนเลือดนี้ก็จะหายไป ระบบที่สามารถทำให้เกิดก้อนเลือดได้นี้จะกำหนดว่าจะให้เลือดคงแข็งตัวอยู่หรือจะสลายมันนั้นย่อมต้องมีความละเอียดอ่อนและสลับซับซ้อนมาก ระบบนี้ทำงานอย่างไม่ผิดพลาดแม้แต่ในเรื่องรายละเอียดที่เล็กที่สุด
อะไรจะเกิดขึ้นถ้าหากมีปัญหาเล็กน้อยภายในระบบที่ทำงานอย่างสมบูรณ์นี้ ?ตัวอย่างเช่น ถ้าหากมีการแข็งตัวในเลือดแม้แต่ภายนอกบาดแผลหรือถ้าหากก้อนเลือดสามารถแตกได้อย่างง่ายดายจากบาดแผล? คำตอบเดียวต่อคำถามนี้ก็คือ กระแสเลือดที่ไหลไปยังอวัยวะส่วนที่สำคัญที่สุดอย่างเช่นหัวใจ สมองและปอดก็จะถูกอุดตันด้วยก้อนเลือดซึ่งจะทำให้เสียชีวิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในความจริงดังที่กล่าวมานี้แสดงให้เราเห็นอีกครั้งหนึ่งว่าร่างกายมนุษย์นั้นได้ถูกออกแบบมาอย่างไม่มีการผิดพลาด มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบายว่าระบบการแข็งตัวของเลือดเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาโดยบังเอิญหรือ “การวิวัฒนาการอย่างค่อยเป็นค่อยไป”ดังที่ทฤษฎีแห่งการวิวัฒนาการได้ยืนยันไว้ ระบบที่ถูกสร้างและคำณวนไว้อย่างรอบคอบเช่นนี้เป็นหลักฐานที่ยืนยันถึงการสร้างสรรค์อันถูกต้องสมบูรณ์ พระเจ้าผู้ทรงสร้างเราขึ้นมาและได้ให้เรามาอยู่บนโลกนี้ได้สร้างร่างกายของเราขึ้นมาด้วยระบบนี้ซึ่งคอยให้คุ้มครองเราในการได้รับบาดเจ็บหลายครั้งตลอดชีวิตของเรา
การแข็งตัวของเลือดเป็นสิ่งสำคัญไม่เพียงแต่เฉพาะบาดแผลที่มองเห็นเท่านั้น แต่ยังมีความสำคัญสำหรับการแตกของหลอดเลือดเล็กๆในร่างกายของของเราซึ่งเกิดขึ้นตอลดเวลา ถึงแม้เราจะไม่สังเกตเห็น แต่ในร่างกายของเราก็มีเลือดไหลเล็กๆภายในอย่างต่อเนื่อง เมื่อเราชนประตูหรือนั่งลงแรงๆ หลอดเลือดเล็กๆก็จะแตก เลือดที่ไหลนี้จะหยุดทันทีโดยวิธีการของระบบที่ทำให้เลือดแข็งตัวและเส้นเลือดเล็กๆเหล่านี้ก็จะถูกทำให้เข้าสู่สภาพปกติของมันอีกครั้งหนึ่ง ถ้าหากผลของมันรุนแรงมากไปกว่านั้นและมีเลือดไหลภายในอย่างแรงมันก็จะก่อให้เกิดรอยจ้ำสีม่วง
มนุษย์ที่ไม่มีระบบการแข็งตัวของเลือดจะต้องหลีกเลี่ยงสิ่งที่จะทำให้เลือดไหล และคนไข้ที่ขาดระบบนี้จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แม้แต่มีเลือดไหลเพียงนิดเดียวภายในร่างกายจะโดยการลื่นหรือหกล้มก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนที่ขาดระบบนี้เสียชีวิต ดังนั้น ด้วยความจริงดังที่กล่าวมา แต่ละคนควรจะพิจารณาถึงความมหัศจรรย์ในการสร้างสรรค์ภายในร่างกายของตัวเขาเองและเขาควรจะกตัญญูรู้คุณต่ออัลลอฮฺผู้ทรงสร้างร่างกายของเขาขึ้นมาอย่างไม่มีที่ติ ร่างกายของเราเป็นพรประเสริฐจากพระผู้เป็นเจ้าที่มีต่อเรา ซึ่งแม้แต่เพียงเซลหนึ่งเราก็ไม่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ อัลลอฮได้ทรงกล่าวไว้แก่มนุษยชาติว่า : “เราได้สร้างสูเจ้ามา ดังนั้นไฉนสูเจ้าจึงไม่ยืนยันความจริง ?” (กุรอาน 56:57)

โดย ฮารูน ยะฮฺยา อ.บรรจง บินกาซัน แปล
คัดลอกจาก: ไทยมุสลิมช็อป

















มหัศจรรย์แห่งชั้นบรรยากาศ
เราอาศัยอยู่ในโลกที่พระผู้ทรงสร้างผู้ทรงเมตตาของเราได้ออกแบบมาอย่างเป็นเลิศ และมีความครบถ้วนสมบูรณ์อย่างน่าทึ่ง แม้แต่ในเรื่องรายละเอียดเล็กๆน้อยๆก็ล้วนเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของพระองค์ ลักษณะทางกายภาพของโลกไม่ว่าจะเป็นโครงสร้าง อุณหภูมิและอื่นๆล้วนถูกจัดเตรียมไว้เพื่อชีวิตโดยเฉพาะ อย่างไรก็ตามลักษณะทางกายภาพเช่นนั้นแต่เพียงอย่างเดียวก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ชีวิตดำรงอยู่ได้บนโลก ปัจจัยสำคัญอีกประการหนึ่งที่จำเป็นอย่างมากสำหรับชีวิตก็คือองค์ประกอบของบรรยากาศ

ในภาพยนตร์นวนิยายทางวิทยาศาสตร์ เราจะเห็นว่านักเดินทางในอวกาศและนักค้นคว้าจะพบดาวที่มีชั้นบรรยากาศที่สามารถหายใจได้อย่างง่ายและมีอยู่ทุกที่ อย่างไรก็ตาม ถ้าเราสามารถออกสำรวจจักรวาลที่แท้จริงได้ เราจะพบว่านี่มิใช่เรื่องจริงเลย มันเป็นไปไม่ได้ที่ดาวดวงอื่นจะมีชั้นบรรยากาศที่สามารถหายใจได้ นั่นก็เพราะว่าบรรยากาศของโลกได้ถูกออกแบบไว้เป็นการเฉพาะเพื่อให้ชีวิตดำรงอยู่ได้ในหลายทางด้วยกัน

บรรยากาศของโลกประกอบด้วยไนโตรเจน 77% ออกซิเจน 21% และคาร์บอนไดออกไซด์ 1% ทีนี้ขอให้เรามาเริ่มด้วยแกสที่สำคัญที่สุดก่อน คือ ออกซิเจน ออกซิเจนเป็นสิ่งที่มีความสำคัญต่อชีวิตมากที่สุดเพราะมันเข้าไปทำปฏิกริยาทางเคมีส่วนใหญ่ที่ให้พลังงานที่ชีวิตต้องการ

เมื่อคาร์บอนทำปฏิกริยากับออกซิเจน ผลที่ตามมาก็คือ มันทำให้มีน้ำ คาร์บอนได้ออกไซด์และพลังงาน พลังงานหน่วยเล็กๆที่ถูกเรียกว่า AIP (แอตเลโนซีน ไตรฟอสเฟต) และได้ถูกใช้ในเซลที่มีชีวิตนี้เกิดขึ้นโดยปฏิกริยานี้ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงต้องการออกซิเจนสำหรับชีวิตและทำไมเราต้องหายใจเพื่อตอบสนองความต้องการของชีวิต สิ่งที่น่าสนใจของเรื่องนี้ก็คือว่าเปอร์เซนต์ของออกซิเจนในอากาศที่เราหายใจเข้าไปนั้นได้ถูกกำหนดไว้อย่างถูกดต้องพอเหมาะพอดี

ไมเคิล เดินตัน (Michael Denton) ได้เขียนถึงเรื่องนี้ไว้ว่า : “ชั้นบรรยากาศของคุณสามารถบรรจุออกซิเจนได้มากกว่านี้และยังทำให้ชีวิตมีอยู่ได้หรือไม่? ไม่เลย ออกซิเจนเป็นสารที่ทำปฏิกริยามาก แม้แต่เปอร์เซนต์ของออกซิเจนในชั้นบรรยากาศ 21% ที่เป็นอยู่ในขณะนี้ก็ใกล้กับขอบเขตสูงสุดของความปลอดภัยสำหรับชีวิตที่อุณหภูมิรอบตัว ความเป็นไปได้ของการเกิดไฟไหม้ป่าจะเพิ่มขึ้นเป็น 70% ทุกๆ 1% ที่มีออกซิเจนเพิ่มขึ้นในชั้นบรรยากาศ”

เจมส์ เลิฟล็อค (James Lovelock) นักเคมีชีววิทยาชาวอังกฤษได้กล่าวว่า : “กว่า 25% พืชพันธุ์ในปัจจุบันของเราน้อยมากที่จะรอดจากไฟป่าที่จะทำลายป่าฝนและทุ่งหญ้าขั้วโลกเหนือ….ระดับออกซิเจนในปัจจุบันอยู่ในจุดที่ความเสี่ยงและผลประโยชน์มีความสมดุลอย่างพอดี”


การที่อัตราส่วนของออกซิเจนในบรรยากาศยังคงอยู่ในปริมาณที่พอดีเช่นนี้นั้นเป็นผลมาจากระบบการหมุนเวียนอันมหัศจรรย์นั่นเอง

สัตว์หายใจเอาออกซิเจนเข้าไปและสร้างคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาซึ่งเป็นสิ่งที่มันไม่หายใจ แต่พืชกลับทำตรงข้าม กล่าวคือพืชจะหายใจเอาคาร์บอนได้ออกไซด์ที่จำเป็นต่อชีวิตของมันเข้าไปและปล่อยออกซิเจนออกมาแทน เนื่องจากระบบนี้เอง ชีวิตจึงดำเนินต่อไป พืชปล่อยออกซิเจนออกมาสู่บรรยากาศนับเป็นจำนวนล้านๆตันทุกวัน

บรรยากาศและการสูดหายใจเข้าออก


เราหายใจอยู่ตลอดเวลาในขณะที่เรามีชีวิต ระบบร่างกายของเราถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์จนเราไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องเกี่ยวกับการหายใจ

ร่างกายของเราจะประมาณการว่ามันต้องการออกซิเจนมากน้อยแค่ไหนและก็จะจัดการหาออกซิเจนมาให้ตามจำนวนนั้นไม่ว่าเราจะกำลังเดิน วิ่ง อ่านหนังสือหรือกำลังหลับ เหตุผลที่การหายใจมีความสำคัญต่อเราก็คือการทำปฏิกริยาจำนวนนับล้านที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในร่างกายเพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ได้นั้นล้วนต้องการออกซิเจนทั้งสิ้น


การที่ท่านสามารถอ่านบทความชิ้นนี้ได้ก็เนื่องมาจากเซลล์นับล้านที่จอรับภาพในดวงตาของท่านได้รับพลังงานที่มาจากออกซิเจนตลอดเวลา ในทำนองเดียวกัน เนื้อเยื่อในร่างกายของเราและเซลล์ที่สร้างมันขึ้นมาก็ได้รับพลังงานจาก “การเผาไหม้” ขององค์ประกอบคาร์บอนในออกซิเจน ผลผลิตของการเผาไหม้ นั่นคือคาร์บอนได้ออกไซด์ จะต้องถูกปล่อยออกมาจากร่างกาย ถ้าระดับของออกซิเจนในกระแสเลือดของท่านลดลง ผลก็คือการหมดสติและถ้าหากการขาดออกซิเจนเกินกว่าสองสามนาที ผลก็คือการเสียชีวิต

นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเราจึงต้องหายใจ เมื่อเราหายใจ ออกซิเจนก็จะเข้าไปในห้องเล็กๆประมาณ 300 ล้านห้องในปอดของเรา ห้องเหล่านี้ในปอดและหลอดที่มีรูเล็กๆเชื่อมโยงกับมันได้ถูกออกแบบไว้ให้มีขนาดเล็กมากเพื่อที่จะเพิ่มอัตราการแลกเปลี่ยนออกซิเจนและคาร์บอนได้ออกไซด์ แต่การออกแบบอันสมบูรณ์นั้นขึ้นอยู่กับปัจจัยอื่นๆด้วยเช่นกัน นั่นคือความหนาแน่น ความเหนียวและความกดอากาศจะต้องถูกต้องตรงกันทั้งหมดสำหรับอากาศที่จะเคลื่อนเข้าไปข้างในและไหลออกมาจากปอดของเรา

เมื่อเราหายใจเข้าไป ปอดของเราก็จะใช้พลังงานเพื่อเอาชนะพลังที่ถูกเรียกว่า
“แรงต้านเส้นทางอากาศ” พลังนี้เป็นผลมาจากแรงต้นของอากาศต่อการเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคุณสมบัติทางด้านกายภาพของบรรยกาศ แรงต้านนี้จะอ่อนพอที่ปอดของเราสามารถสูดอากาศเข้าไปและปล่อยมันออกมาด้วยการใช้พลังงานเพียงน้อยนิด ถ้าแรงต้านอากาศสูงกว่านี้ ปอดของเราก็จะต้องทำงานหนักกว่านี้เพื่อที่จะทำให้เราหายใจได้ ตัวอย่างที่เห็นได้ของเรื่องนี้ก็คือการดูดน้ำเข้าไปในเข็มฉีดยาเป็นเรื่องง่ายแต่ถ้าจะดูดน้ำผึ้งเข้าไปในเข็มฉีดยาก็จะยากกว่า เหตุผลก็เพราะน้ำผึ้งมีความหนาแน่นและมีความเหนียวมากกว่าน้ำ


ปริมาณทางด้านจำนวนของบรรยากาศไม่เพียงแต่จะจำเป็นสำหรับเราเพื่อการหายใจเข้าไปเท่านั้น แต่ยังจำเป็นสำหรับโลกของเราด้วย ถ้าหากความกดอากาศที่ระดับน้ำทะเลต่ำกว่าปริมาณที่เป็นอยู่ของมัน อัตราการระเหยของน้ำก็จะสูงมาก น้ำที่เพิ่มขึ้นในบรรยากาศก็จะมี “ผลเรือนกระจก” (greenhouse effect) ที่ดักความร้อนมากขึ้นและเพิ่มอุณหภูมิเฉลี่ยของโลก ในทางตรงข้ามถ้าหากความกดสูงมากกว่านี้ อัตราการระเหยของน้ำก็จะน้อยลงและส่งผลให้ส่วนใหญ่ของโลกกลายเป็นทะเลทราย


ทั้งหมดที่ทำให้เกิดความสมดุลนี้ชี้ให้เห็นว่าบรรยากาศของเราได้ถูกออกแบบมาอย่างจงใจและเหมาะเจาะเพื่อให้ชีวิตบนโลกนี้สามารถดำรงอยู่ได้

นี่เป็นความจริงที่ได้ถูกค้นพบโดยวิทยาศาสตร์และมันแสดงให้เห็นอีกครั้งหนึ่งว่าจักรวาลนี้มิได้เป็นเพียงการเกิดขึ้นโดยบังเอิญของวัตถุ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องมีผู้ทรงสร้างที่คอยควบคุมจักรวาล ผู้กำหนดรูปร่างของวัตถุตามที่ผู้ทรงสร้างนั้นต้องการ และพระผู้ทรงสร้างนี้อีกเช่นกันที่ปกครองกาแล็กซี่และดวงดาวต่างๆไว้ภายใต้อำนาจของพระองค์

อำนาจอันสูงสุดนั้น คัมภีร์กุรอานบอกเราว่าคืออัลลอฮฺ พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก และโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ก็ถูกออกแบบมาโดยเฉพาะและถูกทำให้แผ่ขยายออกไปโดยอัลลอฮฺเพื่อมนุษย์ (ดูกุรอาน 79:30)

อัลลอฮฺคือผู้ทรงทำให้แผ่นดินนี้เป็นที่พำนักของสูเจ้าและชั้นฟ้าเป็นเพดานอันมั่นคง และทรงทำให้สูเจ้าเป็นรูปร่างและทรงทำให้ร่างของสูเจ้าสวยงามและทรงประทานสิ่งที่ดีๆแก่สูเจ้า นั่นคืออัลลอฮฺพระผู้ทรงอภิบาลของสูเจ้า ดังนั้น อัลลอฮฺพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลกทรงเป็นที่จำเริญยิ่ง (กุรอาน 40:64)

..................................................
โดย ฮารูน ยะฮ์ยา แปลโดยอ.บรรจง บินกาซัน , คัดลอกจาก ไทยมุสลิมช็อป

หู ตา อะไรสำคัญกว่า?

หู ตา อะไรสำคัญกว่า




เขียนโดย อิบรอเฮม หะยีสาอิ
Friday, 12 September 2008
หู กับ ตา : อะไรสำคัญกว่า ??เป็นคำถามที่ถามขึ้นไม่ใช่เพื่อต้องการเอาชนะ หรือต้องการคำตอบ แต่เป็นคำถามที่ถามขึ้นเพื่อให้ศึกษาในเรื่องที่เร้นลับที่อยู่ในตัวเรา
จากการวิจัยเกี่ยวกับการใช้อวัยวะสัมผัสเพื่อการรับรู้ทั้งห้าของมนุษย์ พบว่า จะมีปริมาณการรับรู้ที่แตกต่างกัน ดังนี้
ตา (การมองเห็น) รับรู้ 75 %
หู (การได้ยิน) รับรู้ 13 %
จมูก (การดมกลิ่น) รับรู้ 3 %
ลิ้น (การรับรส) รับรู้ 3 %
กาย (การสัมผัส) รับรู้ 6 %
แน่นอนจากบทสรุปของการวิจัยชิ้นนี้ทำให้เราเข้าใจในทันทีว่าอวัยวะสัมผัสที่สำคัญที่สุดสำหรับการรับรู้ของมนุษย์คือ ตา และ หู มาเป็นอันดับสอง
ก็น่าจะตอบ ตา สำคัญ กว่า หู...
แต่น่าจะมีหลายคนที่ไม่เห็นด้วย ผมก็คนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยถ้าจะตอบเช่นนั้น จริงอยู่การรับรู้สัมผัสทางอวัยวะที่เราเรียกว่า ตา จะมีมากที่สุดแต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ตา สำคัญกว่าอวัยวะอื่นๆ อุลามาอฺ(ผู้รู้)หลายคนที่เก่งมากๆ ในศาสนาอิสลามมีอยู่หลายคน เช่น อิบนุมัคตูมในสมัยนบี หรือ เชคอับดุลอาซิซ อิบนุ บาซ (หรือที่รู้จักในชื่อ เชคบินบาซ) ในยุคปัจจุบัน(ท่านเสียชีวิตแล้ว ผลงานของท่านและเว็บไซด์ของท่านยังมีให้เราได้ศึกษา) เป็นคนเก่งมากๆคนหนึ่ง จนเป็นที่ยอมรับของมุสลิมส่วนใหญ่ ท่านตาบอด มองไม่เห็น การเป็นคนตาบอดของท่านไม่ได้มีผลต่อการเรียนรู้เลย

อัลกุรอาน เป็นแหล่งความรู้หลักที่ไม่สามารถปฏิเสธหรือคัดค้านได้ .. ได้จัดเรียงลำดับก่อนหลังในการกล่าวถึงเกี่ยวกับการได้ยินและการได้เห็น ดังนี้
وَاللّهُ أَخْرَجَكُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
ความว่า : และอัลลอฮ์ทรงให้พวกเจ้าออกจากครรภ์มารดาของพวกเจ้า โดยพวกเจ้าไม่รู้อะไรเลย และพระองค์ทรงทำให้พวกเจ้าได้ยินและได้เห็นและมีจิตใจ เพื่อพวกเจ้าจะได้ขอบคุณ (อัลกุรอาน สูเราะฮฺ อัน-นะหฺลิ 16/78)
มนุษย์คลอดออกมาจากท้องแม่ แน่นอนไม่มีความรู้ใดๆติดตัวมาเลย และเราได้ยินครูที่ให้กำลังใจแก่ลูกศิษย์ที่ท้อกับการเรียนบ่อยๆว่า ไม่มีใครรู้มาแต่กำเนิดหรอก.. หรือไม่มีใครเก่งมาแต่เกิดหรอก...
เพราะเรา มี หู มี ตา และ มี จิต เราถึงได้เป็นคนอย่างที่เราเห็นอยู่ทุกวันนี้ เก่งและไม่เก่งอยู่ที่ความพยายามและพันธุกรรมของแต่ละคนซึ่งอัลลอฮฺได้ให้ความแตกต่างกันมา
ในอายัตที่กล่าวมานี้ จะเห็นได้ชัดว่า อัลลอฮฺ ได้ตรัสถึงคำว่า الْسَّمْعَ (การได้ยิน) ก่อนคำَالأَبْصَار َ (การได้เห็น)
นักอรรถาธิบายอัลกุรอานบางท่าน ได้พยายามพูดเรื่องนี้ว่า ที่อัลลอฮฺได้ให้ความสำคัญแก่การได้ยินมากกว่าการมองเห็นเพราะการได้ยินนั้นสามารถได้ยินในทุกทิศ และที่สำคัญเป็นประสาทสัมผัสที่รับรู้วะฮฺยีย์(โองการของอัลลอฮฺ)
แต่ก็มีหลายคนไม่เห็นด้วย อย่างเช่น
อัลกุรฏูบีย์ ได้กล่าวในหนังสืออรรถาธิบายของท่านว่า นักปราชญ์ส่วนใหญ่ได้ให้ความสำคัญแก่การมองเห็นมากกว่าการได้ยิน เพราะการได้ยินจะได้ยินเฉพาะเสียงและคำพูด ส่วนการมองเห็นนั้น จะเห็นรูปลักษณะ สีสัน และสถานการณ์
ในการเรียนการสอนพบว่า ในหลายครั้งการได้ยินมีความสำคัญมากกว่าการมองเห็น เพราะบางอย่าง เช่นถ้าจะสอนในสิ่งเร้นลับ เช่น ความศรัทธา เรื่อง นรก สวรรค์ เรื่องการเกิดใหม่ เราไม่สามารถที่จะให้เด็กมองเห็นด้วยตาได้ นอกจากการบอกเล่า หรืออ่านจากตัวหนังสือเท่านั้น ก็อย่างที่กล่าวถึงในตอนต้นว่า ผู้รอบรู้ในศาสนาอิสลามบางท่านนั้นตาบอด
อัลอาลูซีย์ ได้กล่าวในหนังสืออรรถาธิบายของท่านว่า
แท้จริงนั้นประสาทสัมผัสของเรานั้นมีความสำคัญเท่าเทียมกัน ผู้ใดขาดประสาทสัมผัสก็ไม่สามารถเรียนรู้ได้
อัลกุรอาน ได้กล่าว การได้ยินก่อนการมองเห็น ทำให้อุลามาอฺหลายท่านให้ความเห็นว่า การได้ยินมีความสำคัญกว่าการมองเห็น โดยเฉพาะการศรัทธาในสิ่งเร้นลับจำเป็นที่ต้องอาศัยการได้ยินมากกว่าการมองเห็น
มีหลายอายัตในอัลกุรอานที่กล่าวถึงอวัยวะสัมผัสของการได้ยินและการมองเห็นโดยเรียงลำดับดังนี้

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لاَّ يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ يَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَـئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَـئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ (الأعراف : 179
ความว่า : และแน่นอนเราได้บังเกิดสำหรับญฮันนัม(*1*) ซึ่งมากมายจากญิน(*2*) และมนุษย์ โดยที่พวกเขามีหัวใจซึ่งพวกเขาไม่ใช้มันทำความเข้าใจและพวกเขามีตาซึ่งพวกเขาไม่ใช่มันมอง และพวกเขามีหูซึ่งพวกเขาไม่ใช้มันฟังชนเหล่านี้แหละประหนึ่งปศุสัตว์ ใช่แต่เท่านั้น พวกเขาเป็นผู้หลงผิดยิ่งกว่า ชนเหล่านี้แหละ พวกเขาคือผู้ทีเผลอเรอ(*3*) (อัลกุรอาน สูเราะฮฺ อัล-อะรอฟ 7/179)
(1) คือชื่อนรกชุมหนึ่ง(2) ญินคือบ่าวของอัลลอฮ์ ประเภทหนึ่งซึ่งถูกบังเกิดขึ้นโดยมีหน้าที่ปฏิบัติเช่นเดียวกับมนุษย์ พวกมันเห็นมนุษย์ แต่มนุษย์ไม่เห็นพวกมันในรูปร่างอันแท้จริงของพวกมันได้ นอกจากในร่างที่มันจำแลงเท่ามัน และก็สามารถจำแลงตนให้เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างได้นอกจากรูปร่างของท่านนะบีมูฮัมมัดเท่านั้น (3) คือเนื่องจากความไม่สนใจ เพราะไม่เชื่อว่าสิ่งที่ถูกชี้แจงแนะนำแก่พวกเขามาจากพระเจ้าของพวกเขา
ในอายัตนี้และอายัตอื่นๆอีกหลายแห่ง เมื่ออัลลอฮฺได้ตรัสถึงอวัยวะสัมผัสที่เป็นตาและหู ตาจะมาก่อนหูซึ่งตรงกันข้ามกับอายัตที่แล้วที่ตรัสถึงการได้ยินและการมองเห็น ประสาทรับรู้ที่เกี่ยวกับหูจะมาก่อนประสาทรู้สึกที่เกี่ยวกับตา ดังนั้น อุลามาอฺบางท่านจึงบอกว่า ด้วยเหตุนี้เราจึงจะนับว่า หู สำคัญกว่า ตา ไม่ได้
นักสรีระวิทยามุสลิมมีความเห็นว่า นี่คือ ความเร้นลับที่อยู่ในอัลกุรอานที่มนุษย์ควรศึกษา เขากลับมองไปว่า
ในอายัตแรก อัลกุรอานกล่าวถึง ประสาทสัมผัส แต่ในอายัตนี้ เป็นการกล่าวถึงอวัยวะสัมผัส ฉะนั้นตำแหน่งการกล่าวถึงในอัลกุรอานนั้นเป็นตำแหน่งที่อยู่จริงในตัวมนุษย์
ถ้าเป็นอวัยวะสัมผัส คือ ตา กับ หู ตาจะอยู่ข้างหน้าหู
แต่ถ้าเป็นประสาทสัมผัส เป็นสมองการรับรู้แล้ว สมองที่เป็นศูนย์กลางการได้ยินจะอยู่ด้านหน้า และสมองที่เป็นศูนย์กลางการมองเห็น จะอยู่ด้านหลัง ดังรูป

เมฆ ภูเขา น้ำจืด

เมฆ ภูเขา น้ำจีด (ฝน 4)




เขียนโดย อิบรอเฮม หะยีสาอิ
Wednesday, 06 August 2008
وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ وَأَسْقَيْنَاكُم مَّاء فُرَاتاً

ความว่า : และในแผ่นดินเราได้ตั้งภูเขาไว้สูงตะหง่าน และเราได้ให้พวกเจ้าดื่มน้ำจืดสนิท (อัลกุรอาน สูเราะห์ อัล-มุรซาลาต 77/27)


นักอรรถาธิบายได้ให้ความหมายของคำในอายัตนี้ว่า
رَوَاسِيَ หมายถึง มันคงอยู่กับที่ นั้นคือ ภูเขา
شَامِخَاتٍ หมายถึง ความความยาวและสูง z
رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ หมายถึง ภูเขาที่สูงยาว
مَّاء فُرَاتاً หมายถึง น้ำจืด

บนพื้นแผ่นดินที่มีภูเขาสูงยาวนั้น จะมีหน้าที่ในหลายๆอย่างที่ให้ประโยชน์แก่ชาวโลก และหนึ่งในนั้นอัลลอฮฺได้ให้น้ำจืดที่จำเป็นแก่ชีวิตไหลออกมาจากมัน ทั้งในรูปตาน้ำหรือลำธารต่างๆ

จากสี่อายัตที่กล่าวมาในตอนต้น(ตอนที่ 1) ทำให้เข้าใจในกระบวนการเกิดฝน ดังนี้ :
- เมฆ (سحاب) มี 2 ชนิด คือ
1. เมฆรุกาม(ركام) มีลักษณะคล้ายภูเขา อัลลอฮฺให้เกิดฝน ลูกเห็บ และฟ้าร้อง ฟ้าแลบจากก้อนเมฆ ชนิดนี้
2. เมฆบะสาเตาะฮฺ(بساطة) มีลักษณะแผ่กระจายเป็นวงกว้างตามกระแสลม และจะมีฝนตกลงมาจากเมฆชนิดนี้เช่นกัน แต่อัลกุรอานไม่ได้กล่าวถึงฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ที่เกิดมาพร้อมกับเมฆชนิดนี้
ในทางวิทยาศาสตร์ ได้แบ่งเมฆตามธรรมชาติออกเป็น 2 ชนิดเช่นเดียวกัน คือ เมฆก้อน และเมฆแผ่น เราเรียกเมฆก้อนว่า “เมฆคิวมูลัส” (Cumulus) และเรียกเมฆแผ่นว่า “เมฆสเตรตัส” (Stratus) หากเมฆก้อนลอยชิดติดกัน เรานำชื่อทั้งสองมารวมกัน และเรียกว่า “เมฆสเตรโตคิวมูลัส” (Stratocumulus) ในกรณีที่เป็นเมฆฝน จะเพิ่มคำว่า “นิมโบ” หรือ “นิมบัส” ซึ่งแปลว่า “ฝน” เข้าไป เช่น เรียกเมฆก้อนที่มีฝนตกว่า “เมฆคิวมูโลนิมบัส” (Cumulonimbus) และเรียกเมฆแผ่นที่มีฝนตกว่า “เมฆนิมโบสเตรตัส” (Nimbostratus)

เมฆคิวมูลัส (Cumulus)เมฆก้อนปุกปุย สีขาวเป็นรูปกะหล่ำ ก่อตัวในแนวตั้ง เกิดขึ้นจากอากาศไม่มีเสถียรภาพ ฐานเมฆเป็นสีเทาเนื่องจากมีความหนามากพอที่จะบดบังแสง จนทำให้เกิดเงา มักปรากฏให้เห็นเวลาอากาศดี ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าเข้ม

เมฆคิวมูโลนิมบัส (Cumulonimbus)เมฆก่อตัวในแนวตั้ง พัฒนามาจากเมฆคิวมูลัส มีขนาดใหญ่มากปกคลุมพื้นที่ครอบคลุมทั้งจังหวัด ทำให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง
เมฆสเตรตัส (Stratus)เมฆแผ่นบาง ลอยสูงเหนือพื้นไม่มากนัก เช่น ลอยปกคลุมยอดเขามักเกิดขึ้นตอนเช้า หรือหลังฝนตก บางครั้งลอยต่ำปกคลุมพื้นดิน เราเรียกว่า “หมอก”

เมฆนิมโบสเตรตัส (Nimbostratus)เมฆแผ่นสีเทา เกิดขึ้นเวลาที่อากาศมีเสถียรภาพ ทำให้เกิดฝนพรำๆ ฝนผ่าน หรือฝนตกแดดออก ไม่มีพายุฝนฟ้าคะนอง ฟ้าร้องฟ้าผ่ามักปรากฏให้เห็นสายฝนตกลงมาจากฐานเมฆ
ชนิดของเมฆ * - ลม (رياح) เป็นตัวการหนึ่งที่ทำให้เกิดฝน เมื่อน้ำได้รับพลังงานความร้อนจากดวงอาทิตย์จนมีพลังงานมากพอที่จะเปลี่ยนสถานะตัวเองกลายเป็นไอน้ำ และระเหยขึ้นในบรรยากาศ เมื่อไอน้ำรวตัวกันเป็นกลุ่มก้อนเรียกว่า เมฆ
ไอน้ำในอากาศรวมตัวกัน มีสาเหตุหลัก ๆ อยู่ 3 ประการคือ
1. เกิดจากการชนกันของก้อนเมฆ เนื่องจากละอองน้ำมีขนาดต่าง ๆ กัน เมื่ออากาศแปรปรวน ละอองน้ำเล็ก ๆ จะวิ่งชนกันแล้วรวมตัวมีขนาดใหญ่ขึ้น
2. เกิดจากการเกิดฟ้าแลบที่ทำให้ประจุไฟฟ้า ( บวกและลบ ) ในละอองน้ำจะดึงดูดซึ่งกันและกัน แล้วรวมตัวมากขึ้นจนกลายเป็นกลุ่มเมฆ
3. เกิดจากการที่ผลึกน้ำแข็งที่ปนอยู่ในอากาศ เป็นแกนในการดูดไอน้ำและละอองน้ำให้รวมตัวกลายเป็นเมฆขึ้นมาได้

การวิ่งชนกันของละอองน้ำในก้อนเมฆเกิดได้สองกรณี
กรณีแรก เกิดจากการที่ละอองน้ำในก้อนเมฆที่รวมตัวในแนวตั้ง ขนาดของละอองน้ำจะไม่เท่ากัน ดังนั้นความเร็วของละอองน้ำแต่ละขนาดแตกต่างกันนี้จะมีความแตกต่างกัน จะทำให้ชนกับละอองน้ำเม็ดอื่นๆ ขนาดของละอองน้ำก็จเพิ่มขึ้นและน้ำหนักก็เพิ่มขึ้นด้วย จนมีพลังงานมากพอที่จะตกลงมาเป็นเม็ดฝน
การหล่นของหยดน้ำขนาดเท่ากัน (ซ้าย) และขนาดแตกต่างกัน (ขวา)
กรณีที่สอง เกิดกระแสลมพัดพาทำให้เม็ดละอองน้ำวิ่งชนกัน จนมีขนาดพอที่จะเป็นหยดน้ำและตกลงสู่พื้นดินเป็นฝน
การเพิ่มขนาดของหยดน้ำในก้อนเมฆ

อัลลอฮฺได้ตรัสในสูเราะฮฺ อัลฮิจรฺ อายัตที่ 22 ว่า


وَأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَسْقَيْنَاكُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِينَ

ความว่า : และเราได้ส่งลมผสมกัน แล้วเราได้ให้น้ำลงมาจากฟ้า แล้วเราได้ให้พวกเจ้าดื่มมัน และพวกเจ้าก็มิได้แป็นผู้สะสมมันไว้ (อัลกุรอาน สูเราะห์ อัล-ฮิจรฺ 24/22)

นอกจากลมช่วยในการรวมตัวของไอน้ำ ละอองน้ำและหยดน้ำแล้ว ลมยังช่วยในการพัดพาก้อนเมฆที่เต็มไปด้วยน้ำไปตกในที่ต่างๆ ให้น้ำจืดซึ่งเป็นน้ำหลักในการหล่อเลี้ยงชีวิตบนโลก
จำนวนน้ำที่จะใช้หล่อเลี้ยงชีวิตมีจำนวนมหาศาล มนุษย์แม้จะมีความสามารถขนาดไหน ก็ไม่สามารถที่จะกักเก็บน้ำจำนวนมหาศาลเหล่านั้นได้ ยิ่งถ้าต้องจ่ายน้ำเหล่านั้นไปยังที่ต่างๆ ทั้งในประเทศตนเองและในต่างประเทศด้วยแล้วยิ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยความปรีชาสามารถของอัลลอฮฺ อัลลอฮฺได้กักเก็บน้ำมหาศาลเหล่านั้นในรูปของไอน้ำในชั้นบรรยาการศ และให้ลมพัดพาไปยังที่ต่างๆที่พระองค์ทรงประสงค์ และทำให้มันควบแน่นปล่อยเป็นหยดน้ำฝนที่ให้ชีวิตแก่โลก โดยไม่มีผู้ใดสามารถยับยั้งความประสงค์ของพระองค์ได้ด้วย
- ภูเขา (جبال : رواسي شامخات) หมายถึงภูเขาที่สูงยาว มีหน้าที่ 2 ลักษณะ คือ
1. ความสูงของภูเขา ภูเขายิ่งสูงอากาศบนยอดเขาจะยิ่งลดลง ดังนั้นภูเขาสูงๆบรรยากาศของยอดเขาสามารถที่จะเปลียนสถานะของไอน้ำให้กลายเป็นละอองน้ำหรือหยดน้ำ ทำให้ภูเขาสูงๆหลายแห่งมีน้ำไหลตลอดปี
2. เป็นแหล่งน้ำจืด เมื่อน้ำฝนที่ตกลงมาบนภูเขาก็จะซึมซับน้ำสู่พื้นดิน ไหลลงไปยังตีนเขาเป็นคู คลอง หรือแม่น้ำ พร้อมซับเข้าไปในดินเป็นน้ำใต้ดิน และไหลออกมาทางตาน้ำ ให้มนุษย์ สัตว์ และพืช ได้ใช้ประโยชน์จากมัน


وَهُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذَا أَقَلَّتْ سَحَاباً ثِقَالاً سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَأَنزَلْنَا بِهِ الْمَاء فَأَخْرَجْنَا بِهِ مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ كَذَلِكَ نُخْرِجُ الْموْتَى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُون
“และพระองค์อัลลอฮฺนั้นคือผู้ที่ทรงส่งลมมาเป็นข่าวดีเบื้องหน้าความเอ็นดูเมตตาของพระองค์ จนกระทั่งเมื่อมันได้แบกเมฆ อันหนักอึ้งไว้ เราก็นำมันไปสู่ เมืองที่แห้งแล้ง แล้วเราก็ให้น้ำหลั่งลงที่เมืองนั้น แล้วเราได้ให้ผลไม้ทุกชนิดออกมาด้วยน้ำนั้น ในทำนองนั้นแหละเราจะให้บรรดาผู้ที่ตายแล้วออกมา หวังว่าพวกเจ้าจะได้รำลึก” (สูเราะห์ อัล-อะอฺรอฟ 7/57)


--------------------------
* http://www.lesa.in.th/atmosphere/cloud_precip/cloud_precip/cloud_precip.htm

ลมสร้างหยดน้ำ

ลมสร้างหยดน้ำ (ฝน 3)




เขียนโดย อิบรอเฮม หะยีสาอิ
Monday, 04 August 2008
ลมทำให้เกิดฝน (ฝน 3)
อัลลอฮฺตรัสว่า...

اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمَاء كَيْفَ يَشَاءُ

ความว่า : อัลลอฮฺทรงเป็นผู้ส่งลมทั้งหลาย แล้วมันทำให้เมฆเคลื่อนที แล้วพระองค์ทรงให้มันแผ่กระจายไปตามท้องฟ้า เท่าที่พระองค์ทรงประสงค์ (อัลกุรอาน สูเราะห์ อัร-รูม 30/48)

อัลลอฮได้ส่งลมเพื่อผลักดันให้เมฆที่เต็มไปด้วยละอองน้ำ จากที่ต้องอยู่กับที่ให้เคลื่อนที่ไป ช้าบ้างเร็วบ้าง กระจ่ายไปทั่วท้องฟ้า จะให้กลั่นตัวเป็นหยดน้ำหรือไม่ ขึ้นอยู่กับความประสงค์ของพระองค์

ลมจะพัดไอน้ำจากกลางทะเลเข้าสู่พื้นดิน
และอัลลลอฮฺตรัสอีกเกี่ยวกับการรวมตัวของละอองไอน้ำ ว่า...

َأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً

ความว่า : และเราได้ส่งลมผสมกัน แล้วเราได้ให้น้ำลงมาจาก (อัลกุรอาน สูเราะห์ อัล-ฮะญะรฺ 15/22)

นักอรรถาธิบายได้ให้ความหมายความสำคัญของลมในอายัตนี้คือการผสมเกสรของดอกไม้ที่ทำให้เกิดผล โดยลมจะพัดพาเกสรตัวผู้ไปผสมกับเกสรตัวเมีย แต่มีนักอรรถาธิบายบางคน เช่น อับดุลการีม อัลเคาะฏีบ[1] และ สัยยิด กุฏุบ[2] ได้ให้ความเห็นว่าการผสมในที่นี้หมายถึงการพบกันระหว่างลมกับเมฆที่ทำให้เกิดหยดน้ำ เพราะในอายัตนี้หลังจากกล่าวถึงการผสมแล้วจะตามด้วยการประทานฝนลงมา ดังนั้น لواقح (การผสม) ในที่นี้ คือสาเหตุของการเกิดฝน
ไอน้ำ เป็นน้ำในสถานะก๊าซ ไอน้ำเป็นก๊าซไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และมองไม่เห็น เมฆที่มองเห็นเป็นหยดน้ำในสถานะของเหลว หรือเกล็ดน้ำแข็งในสถานะของแข็ง
เมื่ออุณหภูมิของอากาศลดลงจนถึงจุดน้ำค้าง อากาศจะอิ่มตัวไม่สามารถเก็บไอน้ำได้มากกว่านี้ และอุณหภูมิยังคงลดต่ำไปอีก ไอน้ำจะควบแน่นเปลี่ยนสถานะเป็นของเหลว ในการควบแน่นไอน้ำต้องการอนุภาคเล็กๆ ที่แขวนลอยอยู่ในอากาศเป็น “แกนควบแน่น” (Condensation nuclei) แกนควบแน่นเป็นวัสดุที่มีคุณสมบัติในการดูดซับน้ำ (Hygroscopic) ดังเช่น ฝุ่น ควัน เกสรดอกไม้ หรืออนุภาคเกลือ ซึ่งมีขนาดประมาณ 0.0002 มิลลิเมตร หากปราศจากแกนควบแน่นแล้ว ไอน้ำบริสุทธิ์ไม่สามารถควบแน่นเป็นของเหลวได้
แกนควบแน่น ละอองน้ำในเมฆ และหยดน้ำฝน

หยดน้ำหรือละอองน้ำในก้อนเมฆ (Cloud droplet) ที่เกิดขึ้นครั้งแรกมีขนาดเล็กมากเพียง 0.02 มิลลิเมตร (เล็กกว่าขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นผมซึ่งมีขนาด 0.075 มิลลิเมตร) ละอองน้ำขนาดเล็กตกลงอย่างช้าๆ ด้วยแรงต้านของอากาศ และระเหยกลับเป็นไอน้ำ (ก๊าซ) เมื่ออยู่ใต้ระดับควบแน่นลงมา ไม่ทันตกถึงพื้นโลก อย่างไรก็ตามในกรณีที่มีกลุ่มอากาศยกตัวอย่างรุนแรง หยดน้ำเหล่านี้สามารถรวมตัวกันภายในก้อนเมฆ จนมีขนาดใหญ่ประมาณ 0.05 มิลลิเมตร ถ้าหยดน้ำมีขนาด 2 มิลลิเมตร มันจะมีน้ำหนักมากกว่าแรงพยุงของอากาศ และตกลงมาด้วยแรงโน้มถ่วงของโลกสู่พื้นดินกลายเป็นฝน[3]

[1] عبد الكريم الخطيب ، التفسير القرآن للقرآن جزء13 ص267
[2] سيد القطب، في ظلال القرآن ص 2134
[3] http://www.lesa.in.th/atmosphere/cloud_precip/cloud_precip/cloud_precip.htm